Gwen Moerkamp

14 jaar geleden hebben wij zelf ervaren hoe nodig het is om dicht bij je kind te kunnen zijn.
Onze zoon Alexander werd toen met 32 weken onder zeer kritieke omstandigheden geboren, ik zelf moest meteen na zijn geboorte geopereerd worden om in leven te kunnen blijven.
Dat wij beiden ‘door het oog van de naald zijn gekropen’ en nog een kans hebben gekregen, realiseren wij ons nog elke dag.

Terwijl ik op de intensive care lag en Alexander in de couveuse, moest mijn man voor onze dochter en baby zorgen. Een zware taak na zo’n ingrijpend voorval.
Onder zulke omstandigheden zou een slaapplek direct in onze buurt heel welkom zijn. Ook een plek waar je in alle rust je met je eigen gezin even kunt terugtrekken, was er toen niet.

Het was een rare gewaarwording, ik op de afdeling Gynaecologie met een foto van mijn pasgeboren kindje op het nachtkastje, terwijl Alexander in de couveuse lag aan de andere kant van het ziekenhuis. Och, wat vond ik dat moeilijk. Het liefste wil je toch bij je kind zijn, al zou je alleen maar naar hem kunnen kijken of af en toe zijn handje kunnen vasthouden.

Het verplegend personeel begreep onze situatie als geen ander en heeft mij met al mijn apparatuur een keer op een brancard overgeheveld (m’n bed kon namelijk niet door de deur van de couveusekamer), voor een eerste lichamelijk contact met mijn kind. Dit bijzondere moment zal ik nooit vergeten.

Dat ik nu als huismanager van het familieverblijf ouders of verzorgers van zieke kinderen een ‘warm en sfeervol onderkomen’ kan bieden is een wens die eindelijk in vervulling gaat. Uiteraard met grote dank aan het Bestuur van de Stichting en het Comité van Aanbeveling. 
Samen met mijn collega huismanager, Gina Brasser, en onze vrijwilligers gaan we het Familieverblijf eindelijk realiseren!

Gwen Moerkamp